Pismo procesowe nr 2 – powódka

Koszalin, dnia 9 grudzień 2013 r.

Sygn. akt I C 376/13

Sąd Okręgowy
I Wydział Cywilny
ul. Waryńskiego 7
75 – 950 Koszalin
 
Powód:
  1. (…)
                                   Pozwany: Koszalińska Spółdzielnia Mieszkaniowa
                                                       „Na Skarpie”
                                                      ul. Na Skarpie 17
                                                        75 – 343 Koszalin

Pismo procesowe  – dotyczy pisma pozwanej „odpowiedź na pozew”

            Wnoszę o nieuwzględnianie w całości błędnych, wg mojej oceny, interpretacji przepisów prawa przez pozwaną „KSM Na Skarpie”,  zawartych w piśmie „odpowiedz na pozew”, złożonym przez pełnomocnika – radcę prawnego (…). Jednocześnie podtrzymuję swoje stanowisko wyrażone w pozwie z dnia 17 września 2013r.  tj. wnoszę o stwierdzenie nieważności uchwał niezgodnych z przepisami powszechnie obowiązującego prawa:

I)                 uchwały Rady Nadzorczej Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Na Skarpie” w Koszalinie nr 37/2009, z dnia 29 grudnia 2009 roku, zatwierdzającej aneks nr 2 do regulaminu c.o., z mocą obowiązującą od 1.01.2010r.

II)              uchwały Rady Nadzorczej Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Na Skarpie” w Koszalinie nr 35/2004, z dnia 18 listopada 2004 roku, uchwalającej Regulamin rozliczenia kosztów i ustalania opłat za centralne ogrzewanie i centralną ciepłą wodę użytkową w budynkach mieszkalnych (zwany dalej regulaminem c.o.).

            Ponadto wnoszę o:

  1. przeprowadzenie rozprawy także w przypadku nieobecności powoda;

Uzasadnienie

            W piśmie „odpowiedź na pozew” znak: DR-S-47/2013 z dnia 17.10.2013r. pozwana w obszerny sposób stara się podważyć zasadność powództwa, przytaczając szereg przepisów prawa. Stwierdzić jednak należy, że w większości przepisy te są zupełnie oderwane od przedmiotu sporu. Dotykają one obszarów, które nie odnoszą się do rozpatrywanej sprawy oraz traktować je należy jako niezasadne.  W szczególności:

– str. 2 pkt.1 –

– stwierdzenie pozwanej, iż nieważność uchwały zachodzi wówczas kiedy postanowienia uchwały są nieważne z przepisami ustawy i tę nieważność sądy stwierdzają z urzędu.

Oczywiste jest, że Sądy mogą z urzędu stwierdzić nieważność uchwały(w całości lub w części), co nie oznacza, że powódka nie może z takim pozwem wystąpić. Nie jest niezgodne zaskarżanie uchwał o stwierdzenie nieważności na podstawie pozwu strony. Tak więc, w tej części, argument pozwanej należy uznać za niezasadny. W przypadku zaskarżenia uchwał Rady Nadzorczej KSM Na Skarpie i uznania nieważności zaskarżonych paragrafów, stwierdzić należy, że uchwała bez paragrafów nieważnych (uznanych za nieważne) byłaby niespójna i sprzeczna z przepisami prawa

– str. 3 pkt.2 a –

– stwierdzenie pozwanej, że art. 45a ustępy 1-7 dodane zostały w Ustawie o zmianie ustawy – Prawo energetyczne – z dnia 26 maja 2000 r.  (Dz.U. 2000 nr 48 poz. 555)  i  obowiązywały od 14 czerwca 2000 r. – jest bezsporne. W dniu podejmowania uchwały nr 35/2004, art. 45a Ustawy Prawo Energetyczne  posiadał 7 ustępów bezsporne.

Natomiast pozwana błędnie przyjmuje, że sformułowanie „wysokość opłat” wymienione w art. 45a ust.4 Ustawy Prawo Energetyczne  dotyczy opłaty, o której mowa w art. 45a ust.1. Wysokości opłat wymieniona w ust. 4 art. 45a Ustawy dotyczy opłat wnoszonych przez osoby nie będące odbiorcami ciepła na rzecz spółdzielni. Dopełnieniem takiej wykładni jest ust. 6 art. 45a., który potwierdza, iż to spółdzielnia winna rozliczyć na lokale mieszkalne (mieszkańców nie będącymi odbiorcami w rozumieniu ustawy Prawo Energetyczne) całkowite koszty zakupu ciepła.

Spółdzielnia w rozliczeniu z lokalami mieszkalnymi lub użytkowymi (nie będącymi odbiorcami ciepła) uprawniona jest do obciążania ich jedynie kosztami zakupu ciepła oraz kosztami ewentualnego rozliczenia kosztów c.o. na podstawie odrębnej umowy (do czasu zmiany ust.7 w art. 45a tj. do 3 maja 2005r.). W regulaminie c.o. zasadne jest, aby w kosztach zakupu ciepła znajdowały się wyłącznie po dwie pozycje ( w okresie podjęcia uchwały 35/2004) tj. z § 2  ust. 2 i z  §17 ust. 1:

  • §2 ust. 2 lit. a) wszelkie koszty wynikające z obowiązującej Taryfy dla ciepła wynikającej z umowy zawartej pomiędzy Spółdzielnią a dostawcą (odpowiednio wynikające z art. 45a ust.4 Ustawy Prawo Energetyczne)
  • §2  ust. 2 lit. c) obsługi systemu rozliczeniowego ( odpowiednio wynikające z art. 45a ust.7 Ustawy Prawo Energetyczne)

oraz § 17  ust. 1

  • §17 ust. 1 lit. a) wszelkie koszty wynikające z obowiązującej Taryfy dla ciepła wynikającej z umowy zawartej pomiędzy Spółdzielnią a dostawcą (odpowiednio wynikające z art. 45a ust.4 Ustawy Prawo Energetyczne)
  • §17  ust. 1 lit. c) obsługi systemu rozliczeniowego (odpowiednio wynikające z art. 45a ust.7 Ustawy Prawo Energetyczne)

Podkreślić należy, że od 3 maja 2005 r. zapis ust.7 art. 45a uległ zmianie. Nowe brzmienie zostało zawarte w Ustawie o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska z dnia 4 marca 2005  – Dz.U. 2005 nr 62 poz. 552). Tym samym Ustawodawca usunął zapis ust.7 umożliwiający spółdzielni obciążanie mieszkańców dodatkowymi kosztami rozliczenia c.o.

Na dzień podjęcia uchwały Rady Nadzorczej KSM „Na Skarpie” w Koszalinie nr 37/2009 ustawodawca dopuszczał już tylko jeden składnik jakim spółdzielnia może obciążać lokale mieszkalne lub użytkowe tj. koszty zakupu ciepła.

Nadmienić należy, że powodowie wnioskowali w pozwie o stwierdzenie nieważności uchwały ze względu na sprzeczność zapisów regulaminu m.in. z §2 ust. 2 b), d), e) z art. 45a ust. 4 Ustawy Prawo Energetyczne, a nie jak twierdzi pozwana (str.5) o zaskarżenie zapisów §2 ust. 2 b), d), c).

– str. 3 pkt.2 b –

Podkreślić należy, że w pozwie powódki nie kwestionowały tego, na podstawie której ustawy są rozliczane. W pozwie wskazano, naruszenie przepisów art.4 ust.2 Ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych (zwanych dalej u.s.m.). W celu wyjaśnienia kwestii zarządzania nieruchomościami lokalami przez spółdzielnie mieszkaniowe stwierdzić należy: spółdzielnia mieszkaniowa ma obowiązek zarządzania nieruchomościami stanowiącymi jej mienie lub nabyte, na podstawie ustawy, mienie jej członków (art. 1 u.s.m). Zarządcą powierniczym nieruchomości wspólnej jest spółdzielnia mieszkaniowa (art. 27 ust. u.s.m.); ona reprezentuje właścicieli lokali w stosunkach zewnętrznych, a formuła spółdzielcza podejmowania uchwał dotyczących czynności zwykłego zarządu oraz przekraczających zwykły zarząd będzie wynikała z regulacji ustawowych i statutowych (art. 27 ust.4 i 5 u.s.m., art. 5§2. Art. 38 § 1 pkt.5 i §2, art.46 §1 pkt 1 i 3 i §2 pr. spółdz. art. 8 u.s.m), z możliwą kontrolą sądową na zasadach przewidzianych w prawie spółdzielczym. Zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni i właścicieli lokali jest wykonywany przez zarząd powierzony, o którym mowa w art. 18 ust.1 u.w.l. (art. 27 ust.2 u.s.m). Innymi słowy, spółdzielnia jest, z mocy ustawy, – quasi-zarządcą umownym, chociaż nie musi zawierać w aktach notarialnych przewłaszczenia lokali zapisu w tym zakresie.

Właściciele lokali ponoszą koszty eksploatacji i utrzymania ich lokali, eksploatacji i utrzymania nieruchomości wspólnych oraz inne koszty stosownie do art. 4 – 61 u.s.m. Jednocześnie statut oraz regulaminy spółdzielni powinny szczegółowo określać sposób podziału kosztów przypadających na właścicieli lokali, które nie są rozliczane indywidualnie z usługodawcą. W szczególności podstawą rozliczeń może być:

1)    wielkość powierzchni użytkowej

2)    liczba osób zamieszkujących w lokalu

3)    jeszcze inne kryteria

Rozstrzygnięcie należy do spółdzielni i członków uchwalających odpowiednie postanowienia statutu oraz regulaminy. Jednakże przepisy szczególne mogą narzucać tu pewne zasady. I tak jest w przypadku rozliczenia c.o., które uregulowane zostało precyzyjnie w zapisach Prawo Energetyczne w art. 45a.

Pozwana błędnie wywodzi, że „Skoro uchwała nr 35/2004 z dnia 18 listopada 2004r. – uchwalająca zaskarżony regulamin – oprócz postanowień §2 ust. 2 lit. a) odnoszącego się tylko do kosztów i cen zakupu od przedsiębiorstw energetycznych – zawiera jeszcze inne zasady rozliczenia kosztów c.o. i ustalenia opłat pod literami „b”, „c”, „d” i „e”, gdzie indziej nie uregulowanych – ani gdzie indziej nie rozliczanych – to jest to sprawa Spółdzielni i jej sposobu regulacji wewnętrznych. Nie są one prawnie zakazane –str.7.”

W przytoczonych przepisach Prawa Energetyczne wyraźnie napisane jest, że Spółdzielnia opłaty za c.o. pobrane od mieszkańców, winna przeznaczyć wyłącznie na sumaryczne roczne koszty zakupu ciepła wynikające z obowiązującej „Taryfy” dla ciepła i umowy zawartej pomiędzy Spółdzielnią, a dostawcą ciepła. Oznacza to, że właściciel lub zarządca nie ma prawa zarabiać na rozliczaniu kosztów zużycia gazu, energii elektrycznej czy ciepła, przeznaczając wniesione opłaty za c.o. na inne cele (tj. koszty zarządu, remont sieci c.o.).

Pozwana nie przyjmuje do wiadomości, że nie ma prawa pobierać od mieszkańców ani złotówki więcej na zakup ciepła niż to wynika z faktur otrzymanych z Przedsiębiorstwa Energetycznego.

Logiczne jest, że koszty remontów sieci, instalacji i węzłów c.o. i c.c.w winny być rozliczane z funduszu remontowego (m.in. §2 ust. 2 lit. b), który przecież spółdzielnia prowadzi. Koszty Zarządu (m.in. §2 ust. 2 lit. f)  winny być przypisywane wg źródła ich powstawania, a więc do opłaty eksploatacyjnej.

– str. 8 pkt.2 b –

Pozwana w piśmie stwierdza, że „ Podkreślam również, że działalność Spółdzielni jest bezwynikowa”. Zaznaczyć trzeba, że zarówno w tym miejscu jak i w innych pozwana przytacza przepisy nie odnoszące się w istocie do przedmiotu sporu. Zaznaczyć trzeba, że pozwana nawet w tej kwestii błędnie interpretuje przepisy prawa.

Spółdzielnia prowadzić winna działalność bezwynikową jedynie w zakresie gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Pozostała działalność poza gospodarką zasobami mieszkaniowymi jest opodatkowana. Wynik jedynie z działalności w zakresie gospodarki zasobami mieszkaniowymi winien zostać przeniesiony na rozliczenia międzyokresowe zgodnie z art. 6 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych do rozliczenia w roku następnym.

Natomiast wynik na działalności gospodarczej, opodatkowanej po potrąceniu podatku dochodowego od osób prawnych jako zysk netto (nadwyżka bilansowa), pozostać powinien do podziału przez Walne Zgromadzenie Członków. (art. 76 Ustawy Prawo Spółdzielcze) – czego spółdzielnia zaniechuje.

Pozwana zaś, nie rozróżniając pojęcia działalności związanej z gospodarką zasobami mieszkaniowymi, a działalnością gospodarczą – przypisuje wynik w zakresie gospodarki zasobami mieszkaniowymi wraz z zyskiem netto (nadwyżką bilansową) do rozliczenia międzyokresowego, pomijając przy decydowaniu  o podziale zysku netto (nadwyżki bilansowej) najwyższy organ w spółdzielni jakim jest Walne Zgromadzenie członków.

– str. 9 pkt.3

Podkreślić należy, że w dniu podejmowania uchwały nr 37/2009, art. 45a Ustawy Prawo Energetyczne posiadał już 12 ustępów. Tak więc ocena praworządności uchwały nr 37/2009 winna być dokonana na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących w dniu jej podjęcia. Pozwana, w odniesieniu do zarzutów do uchwały 37/2009 „podtrzymuje w całości argumentację przedstawioną w niniejszym piśmie dotyczącą żądania stwierdzenia nieważności uchwały nr 35/2004. Nie ma potrzeby jej tu przytaczać.”

Stwierdzić należy, że pozwana błędnie przytacza – podtrzymuję swoją argumentację dotyczącą poprzedniej uchwały. Oczywiste jest, że w okresie podjęcia uchwały nr 35/2004 obowiązywał inny stan prawny od tego z okresu podjęcia uchwały 37/2009 m.in.

– Art.45a w okresie podjęcia uchwały 35/2004 posiadał 7 ust.

– Art. 45a w okresie podjęcia uchwały nr 37/2009 posiadał zmieniony znacznie ust.7 oraz dodano nowe ustępy 8-12.

Chociażby z tej przyczyny ten argument nie może się ostać.

– str. 10 pkt.3

Pozwana w obszerny sposób rozpisała się na temat uchwały Rady Nadzorczej  ustalającej rozliczanie kosztów zarządzania.

Podkreślić wystarczy, że to nie uchwała Rady Nadzorczej ustalająca zasady rozliczania kosztów zarządzania pozwala przypisywać koszty zarządu do rozliczania c.o., a uchwała nr 37/2009, zatwierdzająca aneks nr 2 do regulaminu c.o., poprzez wprowadzenie zaskarżanego zapisu: §2 ust. 2 lit. f) tj. koszty zarządzania uchwalone uchwałą Rady Nadzorczej spółdzielni ustalającej plany społeczno-gospodarcze na dany rok.

Logiczne jest, iż bez zapisu §2 ust. 2 lit. f. w regulaminie rozliczenia c.o., Rada Nadzorcza nie mogłaby przerzucać kosztów zarządu do rozliczenia c.o. Nadmienić należy, że dopiero od 2010 roku (a więc po wprowadzeniu §2 ust. 2 lit. f)) Rada Nadzorcza zaczęła doliczać do rozliczenia c.o. koszty Zarządu, co tym bardziej potwierdza argument wymieniony we wstępie tego punktu.

-str. 11 pkt.4

– podtrzymuję w pełni swoją argumentację wymienioną w pozwie w sprawie doprowadzenia do wewnętrznej sprzeczności regulaminu c.o., to jest § 2 i §6 regulaminu, poprzez wprowadzenie §2 ust. 2 lit. f. w aneksie nr 2 do regulaminu c.o.

Pozwana błędnie stara się znaleźć zapis, który uprawniał by ją do doliczania kosztu §2 ust. 2 lit. f. do kosztów całkowitych rozliczenia. W piśmie pozwana twierdzi: iż „ koszt ten dodaje się do kosztu całkowitego, o którym mowa w §9 regulaminu”.

§9 regulaminu c.o. stanowi iż „koszt całkowity c.o. dla mieszkania lub lokalu użytkowego stanowi sumę kosztu stałego obliczonego, jak w §7 ust.2 i zmiennego obliczonego jak w §8 ust.4. wraz z kosztami obsługi systemu rozliczeniowego”.

W §9 regulaminu c.o wymienione zostały jedynie koszty wynikające z §7 ust.2 (powstają na podstawie §7 ust.2, który odsyła do §7 ust.1, ten z kolei odsyła do §6 zaś §6 wymienione są jedynie składniki §2 ust. 2 lit. a), b), d), e) ) oraz koszty wynikające z §8 ust.4. (powstają na podstawie §8 ust.4, który odsyła do §8 ust.2,3, te z kolei odsyłają do §6 zaś §6 wymienione są jedynie składniki §2 ust. 2 lit. a), b), d),e)). Dodatkowo §9 umożliwia doliczanie kosztów obsługi systemu rozliczeniowego tj. §2 ust. 2 lit. c). Żaden z przytoczonych przepisów nie upoważnia spółdzielni do doliczania przy rozliczaniu kosztów c.o. §2 ust. 2 lit. f).

Wynika z tego, że pozwana przy podjęciu uchwały nr 37/2009, wprowadzając w aneksie nr 2 do regulaminu c.o.  §2 ust. 2 lit. f), zapomniała w  §6 dopisać, obok kosztów wymienionych w §2 ust. 2 lit. a), b), d), e), dodatkowego nowego wprowadzonego kosztu jakim jest koszt zarządu (§2 ust. 2 lit. f).

Zasadne jest więc twierdzenie powódki, iż wprowadzenie do regulaminu c.o. uchwałą nr 37/2009 §2 ust. 2 lit. f), doprowadziło do wewnętrznej sprzeczność regulaminu, czyniąc go niespójnym, a tym samym winien zostać uznany za nieważny.

-str. 12 pkt.5

Przypomnieć należy, że uchwałodawca w art. 45a ust. 8 Ustawy Prawo Energetyczne, wprowadził metody(sposoby), na podstawie, których winno zostać dokonane rozliczenie c.o.

Są to (art. 45a ust.8):

lit. a) dla lokali mieszkalnych i użytkowych:

  • wskazania ciepłomierzy,
  • wskazania urządzeń wskaźnikowych niebędących przyrządami pomiarowymi w rozumieniu przepisów metrologicznych, wprowadzonych do obrotu na zasadach i w trybie określonych w przepisach o systemie oceny zgodności,
  • powierzchnia lub kubatura tych lokali.

W żadnym miejscu ustawodawca nie uprawnił Spółdzielni do rozliczania kosztów c.o. na podstawie procentowego udziału mocy grzejników zainstalowanych w pomieszczeniu do mocy zamówionej tego budynku.

Argument pozwanej, że nie jest to inna metoda – lecz sposób rozliczenia pojedynczych osób, jest niczym innym, jak próbą gry słów, co pozostawiam ocenie Sądu.

-str. 12 pkt.5

Ustawodawca wprowadził zmianę zapisu art. 45a ust. 7 w Ustawie o zmianie ustawy – Prawo energetyczne oraz ustawy – Prawo ochrony środowiska z dnia 4 marca 2005  (Dz.U. 2005 nr 62 poz. 552) z mocą obowiązującą od 3.05.2005r – co jest bezsporne.

Pozostawienie takich zapisów przy uchwalaniu zmian w regulaminie (uchwała 37/2009), zezwalających na rozliczanie nieruchomości, jako „zespół budynków”( §5 ust.1, 2, 3; §6; §7 ust.1; §8 ust. 3. itd. ) w takiej formie, stanowi naruszanie art. 45a ust. 7 Ustawy Prawo energetyczne. Nadmienić należy, wbrew temu co twierdzi pozwana, nie rozlicza ona osobno wszystkich budynków np. budynek przy ul. Sikorskiego 11 w Koszalinie rozliczany jest łącznie z budynkiem nr 13.

Przykłady oczywiście można mnożyć. Argument jakoby spółdzielnia dokonywała rozliczenia kosztów c.o. na osobne nieruchomości jest chybiony.

-str. 13 pkt.7

Argumentację pozwanej należy uznać za chybioną. Zasadność słuszności racji powoda została szeroko omówiono zarówno w piśmie procesowym jak i pozwie.

Dodatkowo nadmienić należy:

W okresie podejmowania uchwał nr 37/2009 oraz 35/2004, spółdzielnia miała zawartą odrębną umowę na rozliczanie kosztów z zewnętrzną firmą ISTA.

Firma ta obciąża spółdzielnię kosztami za wykonaną usługę średnio 200 000zł rocznie. Przypomnieć należy, że od 2005 r. ust.7 art. 45a pozwalający spółdzielni na obciążanie dodatkowymi kosztami za rozliczenie c.o. przez firmy zewnętrzne na podstawie odrębnej umowy już nie obowiązuje. Pomimo tego spółdzielnia, zarówno w okresie od 2005-2011 jak i pod koniec 2011r., zawarła kolejną umowę z firmą ISTA na okres 10 lat (umowa w aktach spółdzielni) na wykonanie usługi rozliczenia kosztów c.o. Corocznie firma ISTA, a później spółdzielnia obciążać będzie mieszkańców kwotą ponad 200 tyś. zł w skali spółdzielni.

Zaskakujące jest tym bardziej to, że spółdzielnia pomimo tego, że nie ma do tego ustawowych kompetencji, pobiera opłaty za rozliczenie kosztów obsługi systemu rozliczeniowego i równocześnie pobiera opłaty niejako za pośrednictwo w rozliczeniu c.o. Tym samym mieszkańcy płacą podwójnie za coś, co winno zostać wykonywane w ramach podstawowych obowiązków zarządcy.

Z tego co mi wiadomo, spółdzielnia nie ma koncesji na sprzedaż ciepła i pobieranie takowych opłat, a więc wg mojej oceny, działa bezprawnie.

Podsumowując, pozew dotyczący stwierdzenia nieważności uchwał Rady Nadzorczej spółdzielni oraz niniejsze pismo procesowe są w pełni uzasadnione i zasługują na uwzględnienie przez Sąd.

.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *