Pismo procesowe – odpowiedź na apelację pozwanej

Koszalin, dnia  17 kwiecień 2014 r.

Dotyczy: sygn. akt I C 376/13

Sąd Apelacyjny
I Wydział Cywilny
ul. Mickiewicza 163
Szczecin

Powód:
Joanna K.
Anna T.
Pełnomocnik powódki:
Maciej Tkaczyk

Pozwany: Koszalińska Spółdzielnia Mieszkaniowa
„Na Skarpie”
ul. Na Skarpie 17
75 – 343 Koszalin

Pismo procesowe- odpowiedź na apelację pozwanej

Wnosimy o oddalenie apelacji pozwanej z dnia 17 marca 2014r. dostarczonej pełnomocnikowi powódki w dniu 28 marca 2014r. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 lutego 2014r. oraz o zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania w I instancji wraz z dodatkowymi wydatkami poniesionymi przez powódkę (oraz jej pełnomocnika) w toku sprawy. Dodatkowo wnosimy o zasądzenie kosztami postępowania w  instancji apelacyjnej wg norm przepisanych.

Uzasadnienie

W dniu 17 września 2013r. powódki: Anna T. oraz Joanna K., wniosły pozew o stwierdzenie (ustalenie) nieważności uchwał niezgodnych z przepisami powszechnie obowiązującego prawa:

  1. uchwały Rady Nadzorczej Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Na Skarpie” w Koszalinie nr 35/2004, z dnia 18 listopada 2004 roku,
  2. uchwały Rady Nadzorczej Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej „Na Skarpie” w Koszalinie nr 37/2009, z dnia 29 grudnia 2009 roku.

Powódki wniosły pozew, wbrew insynuacjom pozwanej, nie na podstawie art. 42 §2 Ustawy Prawo Spółdzielcze, a przyjmując jako podstawę wytoczenia powództwa art. 189 k.p.c. w zw. z art. 58 k.c. Stanowisko takie zostało jasno sprecyzowane przez pełnomocnika powódki zarówno podczas rozprawy w dniu 18 grudnia 2013r. jak i 7 lutego 2014r. Dopuszczalność możliwości zaskarżenia uchwały rady nadzorczej na mocy art. 189 k.p.c. wyrażona jest szeroko w doktrynie. Pogląd ten opiera się na założeniu, że uchwały są rodzajem czynności prawnych, a zatem mogą być dotknięte bezwzględną nieważnością. Sąd Najwyższy (par. wyrok z dnia 2 sierpnia 2007 roku, sygn. V CSK 163/2007)stwierdził, że zarówno uchwały rady nadzorczej spółdzielni, jak i zarządu spółdzielni mogą być zaskarżane w drodze powództw opartych na art. 189 k.p.c. o stwierdzenie ich ważności lub nieważności oraz istnienia.

Powódki miały interes prawny w tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego uchwałę niezgodną z obowiązującymi przepisami prawa tj. ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz ustawy prawo energetyczne i szkodzącą członkom spółdzielni. Zaznaczyć trzeba, że podjęte uchwały obowiązywały wszystkich członków Spółdzielni i ustalenie ich nieważności miało wpływ na prawa i obowiązki tychże członków. Zaskarżone uchwały wywoływały bezpośrednio wpływ na obowiązki majątkowe powódki oraz wszystkich członków spółdzielni. Zbieżne stanowisko, co do wskazania interesu prawnego, w przypadku zaskarżenia uchwał Rady Nadzorczej, wyrażone zostało szeroko w orzecznictwie sądowym np. w wyroku sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2012r. sygn.. akt. VI ACa 227/11 oraz w wyroku sądu okręgowego w Gliwicach z dnia 28 września 2012r. sygn. akt. XII C 152/12

Uchwały zaskarżono ze względu na niezgodność z treścią przepisów:

  1. Art. 45a) ust. 4-12 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (Dz. U. 2006 r. Nr 89 poz. 625 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części Prawo energetyczne – oraz
  2. Art.1 ust. 11, Art. 4 ust. 2 i ust. 6 3 Ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. 2003 r. Nr 119 poz. 1116 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części ustawą UoSM.

Zgodnie z art. 45a ustawy Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne wylicza opłaty za dostarczane do odbiorcy paliwa gazowego, energii elektrycznej lub ciepła (ust.1). Opłaty te stanowią koszty ich zakupu w związku z dostarczeniem do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez osoby niebędące odbiorcami (ust.2). Koszty zakupu tych paliw są rozliczane przez odbiorcę – właściciela lub zarządcę budynku – w opłatach pobieranych od wskazanych wyżej osób. Wysokość opłat pobranych od mieszkańców ( a nie opłat wymienionych w art.45a ust.1 -jak twierdzi pozwana), powinna być ustalona w ten sposób, aby zapewniała pokrycie wyłącznie kosztów zakupu ciepła ponoszonych przez odbiorcę (czyli spółdzielnię)(ust.4).

Oznacza to, że właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego ustala wysokość opłat za zakup paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła wyłączniew taki sposób aby ich wysokość zapewniała pokrycie rozliczanych kosztów. Dalej oznacza to, że właściciel lub zarządca nie ma prawa zarabiać na rozliczaniu kosztów zużycia gazu, energii elektrycznej czy ciepła, ustalając inne zasady dokonywania rozliczeń – co jest bezsporne.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienie, stwierdzić należy, że zarówno –  dodana w § 2 ust. 2 litera f) oraz występujące w czasie podejmowania uchwały nr 37/2009 zapisy w regulaminie c.o . – § 2  ust. 2 lit. b); § 2 ust. 2 lit. c); § 2 ust. 2 lit. d); § 2 ust. 2 lit. e) oraz § 17  ust. 1 lit. b) § 17 ust. 1 lit. c); § 17 ust. 1 lit. d), § 17 ust. 1 lit. e), pozostają w sprzeczności z art. 45a ust. 4, 6, 7 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (Dz. U. 2006 r. Nr 89 poz. 625 z późn. zm.). Nadmienić należy, że w okresie podjęcia uchwały nr 37/2009 Ustawa Prawo energetyczne posiadała już w art. 45a 12 ustępów (oraz zmienione brzmienie ust.7).

Jednocześnie stwierdzić należy, że podczas podejmowania uchwały nr 35/2004 z dnia 18 listopada 2004 r. paragrafy: § 2  ust. 2 lit. b) § 2 ust. 2 lit. d) § 2 ust. 2 lit. e), oraz § 17  ust. 1 lit. b) § 17 ust. 1 lit. c) § 17 ust. 1 lit. e), pozostają w sprzeczności z art. 45a ust. 4, 6 Ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 roku Prawo energetyczne (Dz. U. 2006 r. Nr 89 poz. 625 z późn. zm.). Nadmienić należy, że w okresie podjęcia uchwały nr 35/2004, Ustawa Prawo energetyczne posiadał w art. 45a 7 ustępów.

Pomimo dość dużej swobody danej zarządcom lub właścicielom budynków w doborze metody rozliczeń kosztów, przyjęte przez nich w regulaminach zasady muszą być zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

W dniu podjęcia uchwały 37/2009 w regulaminie § 14 ust. 4 i ust. 5 oraz § 15, pozostał w sprzeczności z Art. 45a) ust. 8 pkt 1 lit. a) Prawa energetycznego. Zgodnie z tą ustawą koszty ciepła rozlicza się z wykorzystaniem jednej z metod (katalog zamknięty) tj.:

Art. 45a) ust. 8 pkt 1) rozliczanie ogrzewania, stosując metody wykorzystujące:

lit. a) dla lokali mieszkalnych i użytkowych:
-wskazania ciepłomierzy,
-wskazania urządzeń wskaźnikowych
-powierzchnię lub kubaturę tych lokali.

W regulaminie c.o. oprócz metody ustawowej – rozliczania według wskazania urządzeń wskaźnikowych, przyjęto dodatkową, inną, równoległą metodę tj. na podstawie procentowego udziału mocy grzejników zainstalowanych w pomieszczeniu do mocy zamówionej tego budynku. Tym samym wymyślono nową metodę, która nie ma odzwierciedlenia w przepisach ustawy Prawo Energetyczne. Nadmienić należy, że w ten sposób możliwe jest jedynie określenie udziału mocy, bez możliwości określenia ilości zużytej energii cieplnej.

Ponadto w dniu podjęcia uchwały 37/2009 obowiązywał art. 45a ust.12 Ustawy Prawo Energetyczne, który zobowiązywał spółdzielnię, w przypadku stosowania urządzeń wymienianych w art. 45a ust. 8 pkt. 1 lit. a) tiret drugie, do wyznaczenia w regulaminie rozliczeń innej zamiennej (obok metody rozliczania za pomocą podzielników) metody rozliczenia c.o., w zależności od powierzchni lub kubatury mieszkania, czego spółdzielnia również nie wykonała.

Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w przypadku, gdy miejsce zainstalowania układu pomiarowo — rozliczeniowego służącego do rozliczeń z przedsiębiorstwem energetycznym za dostarczone ciepło jest wspólne dla dwóch lub więcej budynków wielolokalowych, właściciele lub zarządcy tych budynków obowiązani są do wyposażenia ich w układy pomiarowo — rozliczeniowe, w celu rozliczenia kosztów zakupu ciepła na poszczególne budynki zgodnie z Art. 45a) ust. 7 Prawa energetycznego. Oznacza to, że każdy budynek powinien być rozliczany osobno, a nie tak jak przyjęto to w § 7 i § 8 regulaminu c.o., rozliczany jako „zespół budynków”.

Pozostawienie takich zapisów przy uchwalaniu zmian w regulaminie (uchwała 37/2009), zezwalających na rozliczanie nieruchomości, jako „zespół budynków”( §5 ust.1, 2, 3; §6; §7 ust.1; §8 ust. 3. itd. ) w takiej formie, stanowi naruszanie art. 45a ust. 7 Ustawy Prawo energetyczne. Nadmienić należy, że wbrew temu co twierdzi pozwana, nie rozlicza ona osobno wszystkich budynków np. budynek przy ul. Sikorskiego 11 w Koszalinie rozliczany jest łącznie z budy- nkiem przy ul. Sikorskiego 13.

Sąd Okręgowy w Koszalinie uwzględnił powództwo powodów w zakresie stwierdzenia nieważności uchwał, nie uwzględniając wydatków poniesionych przez powódkę oraz jej pełnomocnika (sygn. akt I C 376/13).

Przechodząc do rozważań związanych z zaprezentowanymi przez apelującą zarzutami przepisów prawa materialnego wskazać należy, że są one niezasadne.

Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy ustalił, że przedmiotowe uchwały Rady Nadzorczej zostały podjęte w sposób sprzeczny z regulacjami zawartymi w art. 45a ust. 1-6 Ustawy Prawo Energetyczne. Pozwana nie może pogodzić się ze stanowiskiem, że spółdzielnia nie może przy ustalaniu opłat za c.o. i c.c.w. dla lokali mieszkalnych doliczać innych kosztów niż te wynikające z kosztów zawartych w fakturach z przedsiębiorstwa energetycznego.  Przytoczyć należy dwa ustępy art. 45a Ustawy Prawo Energetyczne tj:

Art. 45a ust. 4 „Koszty zakupu, o których mowa w ust. 2, są rozliczane w opłatach pobieranych od osób, o których mowa w ust. 2. Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła”.

Art. 45a ust. 6 „W przypadku gdy wyłącznym odbiorcą paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych do budynku jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, jest on odpowiedzialny za rozliczanie na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła.”

Wysokość opłat pobranych od mieszkańców, powinna być ustalona w taki sposób, aby zapewniała pokrycie wyłącznie kosztów zakupu ciepła ponoszonych przez odbiorcę. Dopełnieniem takiej wykładni jest ust. 6 art. 45a., który potwierdza, iż to spółdzielnia winna rozliczyć całkowite koszty zakupu ciepłana lokale mieszkalne (tzn. na mieszkańców, którzy w rozumieniu ustawy Prawo Energetyczne nie są odbiorcami).

Powołane przepisy art. 45a ust. 4 oraz ust. 6 Ustawy Prawo Energetyczne w sposób jednoznaczny i bardzo szczegółowy precyzują, jakimi kosztami spółdzielnia może obciążać mieszkańców w opłatach tytułem rozliczenia c.o. i c.c.w. Przepisy te, wbrew twierdzeniom pozwanej, zawierają zakaz – zawarty w art. 45a ust. 4 zdanie drugie, poprzez użycie słowa „wyłącznie”- Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła”. Oznacza to, że zarządca może obciążać mieszkańców jedynie – tylko i wyłącznie – kosztami zakupu energii cieplnej. Doliczanie innych składowych przy rozliczeniu c.o. i c.w.u. niż te ponad wynikające z ust.4 jest zakazane.

Jednocześnie powodowie podzielają rozważania poczynione przez Sąd I instancji wskazujące, iż przedmiotowe uchwały są nie tylko niezgodne z art. 45a ust. 1-6, ale również naruszają zapisy art. 45a ust.7.  Podzielamy stanowisko jakie poczynił Sąd w uzasadnieniu wyroku, w którym wskazał, że zgodnie z art. 45a ust.7, każdy budynek powinien być rozliczany osobno, a nie tak jak przyjęto to w §7 i §8 Regulaminu c.o., rozliczany jako zespół budynków. Nadmienić należy, że ust. 7 art. 45a zobowiązuje zarządców do dwóch czynności: po pierwsze – do wyposażenia budynków w osobne układy pomiarowo-rozliczeniowe, po drugie do rozliczania ciepła na poszczególne budynki. Z informacji udzielonych przez pełnomocnika powódki, podczas rozprawy w dniu 18 grudnia 2013r. wynika, iż niektóre nieruchomości rozliczane są łącznie jak np. nieruchomość zlokalizowana przy ulicy Sikorskiego 11 rozliczana jest wspólnie z nieruchomością przy ul. Sikorskiego 13. Twierdzenia pozwanej odnośnie właściwego rozliczania budynku przy ul. Sikorskiego 7 i Sikorskiego 9 również nie mogą się ostać. Budynki te pomimo tego, że posiadają indywidualne liczniki ciepła rozliczane są łącznie – co zgodnie z art. 45a ust.7 jest niedopuszczalne.  Na terenie spółdzielni istnieją jeszcze inne budynki, które to zasilane z grupowej wymiennikowi cieplnej rozliczane są wspólnie.

Gdyby regulacje zawarte w art.4 ust.1-2 i 4 oraz art.6 ust.1 UoSM miały być rozumiane zgodnie z interpretacją apelującej, doszłoby do nielogicznej i sprzecznej z normami zawartymi w art. 45a Ustawy Prawo Energetyczne wykładni.

Zgodnie z art. art.4 ust. 2 UoSM  „Członkowie spółdzielni będący właścicielami lokali są obowiązani uczestniczyć w pokrywaniu kosztów związanych z eksploatacją i utrzymaniem ich lokali, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości wspólnych, eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości stanowiących mienie spółdzielni przez uiszczanie opłat zgodnie z postanowieniami statutu”. Wskazać należy, że na podstawie tego zapisu spółdzielnia ustala opłaty ( i je pobiera) ale jedynie w zakresie:
a) utrzymania i eksploatacji lokali (§2 pkt. 1 lit. a Regulaminu rozliczenia kosztów gospodarki zasobami lokalowymi spółdzielni i ustalania opłat za korzystanie z lokali – dołączonego przez pozwaną),
b) utrzymania i eksploatacji mienia spółdzielczego (§2 pkt. 1 lit. b),
c) odpisu na fundusz remontowy.

Potwierdzeniem takiej wykładni jest §2 pkt. 3 Regulaminu rozliczenia kosztów gospodarki zasobami lokalowymi spółdzielni i ustalania opłat za korzystanie z lokali, który stanowi iż:

„Podstawą ustalania opłat za lokale, o których mowa w ust. 1 z tytułu kosztów określonych w ust.1 pkt a, b, c są roczne plany społeczno-gospodarcze spółdzielni uchwalone prze Radę Nadzorczą (…)”

Zgodnie art.6 ust.1 UoSM „Różnica między kosztami eksploatacji i utrzymania danej nieruchomości, zarządzanej przez spółdzielnię na podstawie art. 1 ust. 3, a przychodami z opłat, o których mowa w art. 4 ust. 1–2 i 4, zwiększa odpowiednio przychody lub koszty eksploatacji i utrzymania danej nieruchomości w roku następnym.” Opłaty zawarte w art. w art.4 ust.1-2 i 4 w zw. z art.6 ust.1 UoSM, pod żadnym względem nie można utożsamiać z zaliczkami pobieranymi na koszty dostawy mediów do lokali mieszkalnych. Opłaty pobierane na podstawie art. w art.4 ust.1-2 i 4 rozliczane są zawsze bezwynikowo tj. niedobór przychodów nad kosztami powoduje konieczność zwiększenia opłat w roku następnym, nadpłata zaś obniżenie opłat eksploatacyjnych. Opłaty te nie podlegają zwrotowi. Zupełnie inaczej wygląda sprawa rozliczania kosztów dostawy mediów do lokali. W tym zakresie zarządca (spółdzielnia) jako pośrednik, winien ustalić odpowiednio zaliczki na poczet tych kosztów i na koniec roku je rozliczyć. Gdyby spółdzielnia traktowała te zaliczki jako opłaty zgodnie z art. 4 ust.1-2 i 4 UoSM wówczas nie mogłaby dokonywać ich rozliczenia i zwrotu, gdyż pozostawałoby to w sprzeczności z art.6 ust.1 UoSM.

Odnosząc się co do twierdzeń pozwanej w kwestii naruszenia art. 4 ust.1-2 i 4 wskazać należy, że jest to jedynie polemika ze strony apelującej. Pełnomocnik powódki jasno i klarownie podczas rozprawy wyjaśniał pozwanej, która nie przyjmuje tego do wiadomości, że nie ma prawa pobierać od mieszkańców ani złotówki więcej na zakup ciepła niż to wynika z faktur otrzymanych z Przedsiębiorstwa Energetycznego.

Wytłumaczyć należy pozwanej, że jeżeli powstają koszty remontów sieci, instalacji i węzłów c.o. i c.c.w, winny być one rozliczane z funduszu remontowego (m.in. §2 ust. 2 lit. b), który przecież spółdzielnia prowadzi. Jeżeli powstają koszty Zarządu (m.in. §2 ust. 2 lit. f)  winny być przypisywane wg źródła ich powstawania, a więc do opłaty eksploatacyjnej. To, że spółdzielnia nie zawiera tych kosztów w tychże pozycjach jest winą Zarządu, a nie powodów czy Sądu.

Odnośnie pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazać należy że jest to jedynie polemika ze strony apelującej.

Kwestię wskazywanych w apelacji, jakoby błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd Okręgowy w Koszalinie, należy uznać za niezasadną.

Naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów nie może polegać na zaprezentowaniu własnych ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie korzystniejszej dla apelującej oceny materiału dowodowego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 roku, II CKN 572/99, LEX numer 53136). Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki pomiędzy sformułowanymi wnioskami a zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to przeprowadzona przez sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, II CKN 817/00, LEX numer 56906).

Przypomnieć należy, że Sąd Okręgowy uznał w całości za wiarygodne dowody z dokumentów, zeznań oraz stanowisk stron procesu. Strona apelująca podczas rozpraw nie wnosiła również do protokołu żadnych zastrzeżeń na uchybienia przepisom postępowania. Stanowisko apelującej ma zatem charakter wyłącznie polemiczny. Zauważyć również należy, iż podnoszona przez stronę pozwaną okoliczność, jakoby Sąd Okręgowy błędnie zinterpretował art. 45a ust.7 oraz art. 45a ust.2, 4, 6, zawarta została już w pierwszej części apelacji i jest jedynie powtórzeniem tych samym argumentów oraz dalszą polemiką strony apelującej.

Przejawem desperacji ze strony apelującej jest dołączenie do apelacji kserokopii gazetki wydanej przez „Grupę Skarpa”. Zastanawiające jest na jaką okoliczność w sprawie pozwana ją załączyła? Na powyższym przykładzie widać, że pozwana wdaje się jedynie w dalsza polemikę nie mając żadnych rzeczowych argumentów.

Na marginesie nadmienić należy, że Sąd zbadał zgodność zapisów całej uchwały z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi. W przypadku, gdyby jedynie niektóre żądania pozwu nadawały się do rozstrzygnięcia przez sąd, to sąd mógł wydać wyrok częściowy – wynika to wprost z art. 317 k.p.c.  Jednak zauważyć należy art. 58 § 3 k.c. z którego wynika, że jeżeli nieważnością jest dotknięta tylko część uchwały, uchwała pozostaje w mocy co do pozostałych części, chyba że z okoliczności wynika, iż bez postanowień dotkniętych nieważnością nie mogłaby zostać podjęta.  Sąd I instancji w argumentacji wyroku, w sposób logiczny i rzeczowy stwierdził, że „kwestionowany zapis jest tak istotny i kluczowy dla całej uchwały, że wyeliminowanie tylko tego zapisu z treści Regulaminu i pozostawienie reszty zapisów, prowadziłoby do nieczytelności, bezużyteczności uchwały.” Jednocześnie nie bez znaczenie jest fakt, iż ustalenie błędnej wyjściowej opłaty (zawyżonej o koszty m.in. remontów, Zarzadu itd.) powoduje, że dalsze rozliczenie c.o. i c.c.w bez względu na wybraną metodę, zawsze obarczone będzie na końcu błędem (zasada powielania błędu).

Pełnomocnik powódki pragnie zwrócić uwagę na nieuwzględnienie przez Sąd I instancji pozostałych wydatków poniesionych przez stronę powodową podczas prowadzenia postępowania przez Sądem Okręgowym w Koszalinie. Nadmienić należy, że pełnomocnik powódki w dniu 7 lutego 2014r. przed rozpoczęciem rozprawy, na biurze podawczym SO w Koszalinie złożył pismo procesowe z wnioskiem o zasądzenie dodatkowych kosztów poniesionych w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik wskazał, że w wyniku konieczności wskazania materiału dowodowego podczas rozprawy, w postaci m.in. kserokopii uchwał Zebrania Przedstawicieli KSM Na Skarpie zmieniającego zapisy Statutu, kserokopii faktur za rozliczenie c.o., umowy z MEC, poniesiono koszty w kwocie 3,23 zł brutto/stronę. Nadmienić należy, że chcąc uniknąć kosztów, pełnomocnik powódki zwracał się do Zarządu spółdzielni o możliwość dokonywania fotokopii w/w dokumentów. W odpowiedzi Zarząd odmawiał zgody na wykonywanie jakichkolwiek fotokopii. Zwrócić należy również uwagę na zapis art. 98 k.p.c. § 2 który stanowi, iż: „Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.” Natomiast z art. 2 ust.1 Ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych wynika, iż koszty sądowe obejmują zarówno opłaty jak i wydatki. Kolejno na podstawie Art. 5. Ust. 1. pkt.5) wydatki obejmują w szczególności – koszty przeprowadzenia innych dowodów. Jednocześnie w art. 5 ustawodawca zawarł katalog otwarty wydatków.  Tym samym łączne dodatkowe poniesione koszty w procesie w kwocie 368,22zł brutto – w oparciu o treść art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 98 § 2 k.p.c., w zw. z art. 5 ust.1 Ustawy o kosztach sądowych były, w pełni uzasadnione i zasługiwały na uwzględnienie przez Sąd.

Reasumując, apelacja pozwanej jest niezasadna i zasługuje na oddalenie przez sąd.

Jednocześnie w związku z możliwymi roszczeniami spółdzielców ze względu na błędne zapisy w regulaminie c.o. wnosimy o w miarę możliwości szybkie wyznaczenie terminu rozprawy.

O kosztach postępowania przed Sądem I instancji oraz postępowania odwoławczego, wnosimy jak wyżej.

Załączniki:

1)      Odpis odpowiedzi na apelację pozwanej

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *