Wyrok Sądu Okręgowego – prawomocny

Sygn. akt I C 376/13

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 lutego 2014r.

Sąd Okręgowy w Koszalinie w I Wydziale Cywilnym

w składzie następującym:

przewodniczący sędzia SO Aleksander Nowiński
protokolant sekr. sąd. Jacek Zega

po rozpoznaniu 7 lutego 2014r. w Koszalinie na rozprawie sprawy z powództwa powódki (…)przeciwko Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Koszalinie, pozwana o stwierdzenie nieważności uchwał

  1. stwierdza nieważność uchwały nr 35/2004 podjętej przez Radę Nadzorczą pozwanej Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Koszalinie w dniu 18 listopada 2004r w sprawie uchwalenia regulaminu rozliczania kosztów i ustalania opłat za centralne ogrzewanie i centralną ciepłą wodę użytkową w budynkach mieszkalnych;
  2. stwierdza nieważność uchwały nr 37/2009 podjętej przez Radę Nadzorczą pozwanej Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Koszalinie w dniu 29 grudnia 2009r. w sprawie uchwalenia zmian w postaci Aneksu nr 2 do regulaminu rozliczania kosztów i ustalania opłat za centralne ogrzewanie i centralną ciepłą wodę użytkową w budynkach Mieszkalnych;

  3. zasądza od pozwanej na rzecz powódek, jak solidarnie, 400 zł z tytułu kosztów procesu.

Uzasadnienie

    Powódki … w pozwie przeciwko pozwanej Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej w Koszalinie domagały się stwierdzenia nieważności uchwał odjętych przez Radę Nadzorczą pozwanej Spółdzielni nr 37/2004 z dnia 18 listopada 2004r. w sprawie uchwalenia Regulaminu rozliczenia kosztów i ustalania opłat za centralne ogrzewanie i centralną ciepłą wodę użytkową w budynkach mieszkalnych oraz uchwały nr 37/2009 z dnia 29 grudnia 2009r. w sprawie uchwalenia zmian w postaci Aneksu nr 2 do tego Regulaminu.
W uzasadnieniu podniosły, że zaskarżone uchwały wywołują wpływ na ich prawa i obowiązki oraz są niezgodne z treścią przepisów art. 45a ust. 4 i 7 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne oraz art. 1 ust. 11 i art. 4 ust. 2 i 63ustawy z dnial 5 grudnia 2000r. o spółdzielniach mieszkaniowych. Precyzując strona powodowa wskazała, że w § 2 Regulaminu ustalono, że oprócz ustawowego nakazu wyłącznego obciążania osób zamieszkałych w budynkach należących do spółdzielni wyłącznie kosztami zakupu ciepła nałożono na mieszkańców lokali dodatkowe koszty w postaci remontów i eksploatacji instalacji, sieci, węzłów i rozdzielni c.o., innych nieprzewidzianych kosztów c.o. dotyczących obsługi i eksploatacji, uznanych reklamacji z lat poprzednich. Następnie wymienionym aneksem, wprowadzonym uchwałą nr 37/2009 poszerzono katalog składowych dodatkowych kosztów o koszty zarządzania uchwalone uchwałą Rady Nadzorczej spółdzielni ustalającej plany społeczno-gospodarcze na dany rok. Powódki podniosły, że Spółdzielnia pobierając zaliczki na c.o. winna je przeznaczyć wyłącznie na sumaryczne roczne koszty zakupu ciepła wynikające z obowiązującej „taryfy” dla ciepła i mowy zawartej pomiędzy Spółdzielnią, a dostawcą ciepła. Oznacza to, w ocenie powódek, że właściciel lub zarządca nie ma prawa zarabiać na rozliczaniu kosztów zużycia ciepła, ustalając inne zasady dokonywania rozliczeń.
Pozwana domagała się oddalenia powództwa. Zaprzeczono, aby postanowienia Regulaminu będącego załącznikiem do uchwały nr 35/2004 Rady Nadzorczej byty dotknięte sankcją nieważności i naruszały przepisy prawa energetycznego czy też ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. W ocenie pozwanej żaden przepis Prawa energetycznego nie zabrania obciążania użytkowników lokali mieszkalnych, użytkowych, tytułu innych kosztów ponoszonych przez właściciela, współwłaściciela czy zarządcę na dostawę ciepła do budynków w postaci kosztów remontu i eksploatacji instalacji, sieci, węzłów i rozdzielni c.o., wraz z urządzeniami do przesyłu ciepła wraz z kosztami zakupu, o których mowa w art. 45a tej ustawy. Nadto powołana ustawa nie wyłącza i w żaden inny sposób nie ogranicza stosowania przepisów ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych co oznacza, że w sprawach rozliczeń z użytkownikami lokali z tytułu opłat należnych Spółdzielni, zastosowanie maja przepisy obu spółdzielczych ustaw tj. poza powołaną również Prawo spółdzielcze, a nadto postanowienia Statutu Spółdzielni, regulaminy I inne wewnętrzne zasady.

Sąd ustalił co następuje:

   Powódki i są członkami Koszalińskiej Spółdzielni Mieszkaniowej ” w Koszalinie.
(okoliczność bezsporna)
Dnia 18 listopada 2004r. Rada Nadzorcza Spółdzielni podjęła uchwalę nr 35/2004, w której uchwalono Regulamin rozliczania kosztów i ustalania opłat za centralne ogrzewanie i centralną wodę użytkową w budynkach mieszkalnych.
Następnie w dniu 29 grudnia 2009r. Rada Nadzorcza podjęła uchwałę nr 37/2009 w której uchwaliła zmiany do Regulaminu rozliczania kosztów i ustalania opłat za centralne ogrzewanie i centralną wodę użytkową w budynkach mieszkalnych zawarte w Aneksie nr 2 stanowiącym załącznik do uchwały.

(dowód: uchwała nr 35/2004 k. 39, uchwała nr 37/2009 wraz z aneksem nr 2 k. 15, protokół z posiedzenia Rady Nadzorczej k. 57-60, 61-63)

    Zgodnie z postanowieniami Regulaminu rozliczenie kosztów zużycia energii cieplnej na potrzeby centralnego ogrzewania polega na zbilansowaniu zaliczkowych opłat wnoszonych przez użytkowników mieszkań i lokali użytkowych, z kosztami zakupu ciepła, na które składają się koszty:
a) wszelkie koszty wynikające z obowiązującej „Taryfy dla ciepła” wynikającej z urnowy zawartej pomiędzy Spółdzielnią a Dostawcą.
b) remontów i eksploatacji: instalacji centralnego ogrzewania, sieci centralnego ogrzewania, węzłów c.o., rozdzielni o.o.,
c) obsługi systemu rozliczeniowego,
d) inne nieprzewidziane koszty c.o. dotyczące obsługi i eksploatacji centralnego ogrzewania,
e) uznanych reklamacji z lał poprzednich
f) zarządzania uchwalone uchwałą Rady Nadzorczej ustalającej plany społeczno — gospodarcze na dany rok (wprowadzone aneksem nr 2 przyjętym w uchwale 37/2009).

    W § 14 ust. 3 i 4 Regulaminu określono, że lokale użytkowe nieopomiarowane w zakresie c.o. rozliczane będą na podstawie procentowego udziału mocy grzejników zainstalowanych w tym lokalu do zamówionej mocy całego budynku. Tożsamo rozliczane w myśl postanowień regulaminu mają być pomieszczeń nieopomiarowanych w zakresie c.o. w lokalu użytkowym.

    Z kolei w § 15 Regulaminu postanowiono, że dla lokali użytkowych nie podlegających opomiarowaniu (brak podzielników kosztów) ilość zużytej energii cieplnej na cele c.o. dla lokalu przyjmuje się na podstawie procentowego udziału mocy grzejników zainstalowanych w tym lokalu do zamówionej mocy tego budynku.

    W § 7 ust. 1 Regulaminu ustalono, że ustalony koszt stały zakupu c.o. zostaje podzielony przez powierzchnię użytkową budynku lub zespołu budynków dając jednostkowy koszt stały dla danego budynku lub zespołu budynków.

(dowód: Regulamin k. 8-14, 41-45, 73-77, aneks k. 15)

    Statut Spółdzielni w §§ 82 do 88 określa sposób i zakres ponoszenia opłat. Obowiązki właścicieli — członków Spółdzielni są określone w § 82 ust. 3 Statutu, zgodnie z którym właściciel lokalu oprócz wymienionych kosztów jest zobowiązany pokryć koszty centralnego ogrzewania, centralnego podgrzania wody, dostawy wody i odprowadzenia ścieków oraz wywozy nieczystości stałych. Opłaty te mogą być wykorzystane tylko na cele na jakie zostały pobrane (§ 83) oraz, w zależności od zakresu eksploatacji zasobów i dostawy mediów, mogą obejmować wymienione tam składniki.

    W § 85 Statut odsyła do regulaminów obowiązujących w Spółdzielni.

Tymi regulaminami są:

– Regulamin rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania i ustalania opłat za C.O. w budynkach mieszkalnych KSM ” w Koszalinie uchwalony uchwałą Rady Nadzorczej nr 15/97 z 24.02.1997r. obwiązujący do 17.11.2004r.,

– Regulamin rozliczania kosztów i ustalania opłat za centralne ogrzewanie i ustalania opłat za centralne ogrzewanie ł centralną ciepłą wodę użytkową w budynkach mieszkalnych KSM w Koszalinie uchwalony uchwałą nr 35/2004 z 18.11.2004r.

(dowód: Statut Spółdzielni we fragmencie k. 16-18, 67-42, 139-143, uchwała Zebrania Przedstawicieli dot. zmian w Statucie k. 144-151)

   Jedna z nieruchomości należąca do zasobów Spółdzielni zlokalizowana przy ul. Sikorskiego 6a-6b w Koszalinie składa Się z 88 lokali mieszkalnych o łącznej powierzchni 4.100,8m2 i 6 lokali użytkowych o łącznej powierzchni użytkowej 122,3m2. W rozliczeniu kosztów związanych z zakupem ciepła od Miejskiej Energetyki Ciepinej Sp. z o.o. w Koszalinie dla wymienionego budynku, za 2010 roku, Spółdzielnia poniosła koszty w wysokości 97.814,92 zł. Za 2010r. Spółdzielnia obciążyła lokale użytkowe sumą 5.837,92 zł, natomiast firma lsta obciążyła lokale mieszkalne kwotą 104.874,24 zł. Łącznie opłaty poniesione przez lokatorów i najemców tej nieruchomości wyniosły 110.712,16 zł.

(dowód: uchwała nr 26/2006 Zarządu KSM ” k. 95-96 wraz z załącznikiem k. 97-103, faktury k. 104-115, pismo zatytułowane wykonanie kosztów gospodarki ciepinej k. 121)

Sąd zważył co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd podzielił argumentację strony powodowej, stanowiącą podstawę zgłoszonych żądań.

    Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy co do zasady nie były sporne i zostały ustalone na podstawie niekwestionowanych przez strony dokumentów. Dotyczy to nie tylko zaskarżonych uchwał, ale również Statutu Spółdzielni we fragmencie odnoszącym się do ponoszenia przez członków kosztów posiadania lokali, protokołu z posiedzenia Rady Nadzorczej, pisma oznaczonego jako rozliczenie indywidualne oraz kolejnego pisma zatytułowanego „wykonanie kosztów gospodarki cieplnej”. Tak zgromadzone dowody pozwoliły na dokonanie powyższych ustaleń, które co do zasady nie były sporne miedzy stronami, a jedynie prowadziły do odmiennie interpretowanych przez nie zdarzeń. Uznać zatem należało, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było w istocie rozstrzygnięcie o zgodności z prawem przyjętego na podstawie zaskarżonych uchwał Regulaminu i w konsekwencji ocena zgodności z prawem samych uchwał.

    Zaskarżanie uchwał następuje w trybie powództwa. Przedmiotem takiego powództwa może być stwierdzenie nieważności uchwały bądź uchylenie uchwały. W judykaturze i literaturze prawniczej prezentowany jest pogląd o dopuszczalności również powództwa o stwierdzenie nieistnienia uchwały. Podstawę normatywną dla stwierdzenia nieistnienia albo nieważności uchwały stanowi przepis z art. 189 k.p.c. Natomiast żądanie uchylenia uchwały zostało uregulowane w art. 42 § 3-8 Prawa spółdzielczego ( w odniesieniu do uchwał podjętych przez walne zgromadzenie członków spółdzielni ) oraz w art. 24 § 5-10 tegoż prawa ( w odniesieniu do uchwał dotyczących wykluczenia czy wykreślenia ze spółdzielni ).

   Dla powództwa o uchylenie uchwały został wprowadzony zawity tygodniowy, liczony od dnia doręczenia uchwały z uzasadnieniem (, art. 24 § 6 pkt. 2 i art. 42 §6 Prawa spółdzielczego). Uchwały zaskarżone przez stronę powodową zostały podjęte znaczny czas temu. Z oświadczenia pozwanej, niekwestionowanego przez powódki wynikało, że w dacie podjęcia uchwały 35/2004, powódki nie byty w związane z pozwaną Spółdzielnią. Okoliczność ta, zważywszy na fakt, że skutki zaskarżonych uchwał odnoszą się również do praw i obowiązków powódek w czasie, gdy nabyły członkostwo w Spółdzielni, nie ma w sprawie znaczenia. Jest tak tym bardziej, że roszczenie ustaleniowe przysługuje każdemu, jeśli oznaczona czynność dotyczy jego praw podmiotowych. Oczywiście, nie sposób sformułowania roszczenia ale okoliczności faktyczne powołane na jego uzasadnienie stanowią o kwalifikacji żądania a więc o tym, czy zarzuty są właściwe dla uchylenia uchwał, czy stwierdzenia jej nieważności. Strona powodowa swoje zarzuty określiła jako niezgodność uchwał nr 35/2004 i 37/2009 z ustawą z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne oraz z ustawą o spółdzielniach mieszkaniowych. Sposób sformułowania zarzutów przez powódki, a mianowicie niezgodność z przepisami wymienionych wyżej ustaw zdecydował o przyjęciu, iż żądanie powódek należało zakwalifikować jako pozew o stwierdzenie nieważności uchwał, stąd sześciotygodniowy termin powołany wyżej nie miał w tym przypadku zastosowania.

   Dokonując oceny sporu z zastosowaniem norm materialnoprawnych należy wskazać, że Prawo Spółdzielcze reguluje przypadki, w których członkom spółdzielni przysługuje prawo zaskarżenia uchwał Rady Nadzorczej. Jednym z nich jest wykluczenia lub wykreślenia członka spółdzielni ( art. 24 § 6 i § 7 oraz art. 198 § 2 ustawy.) Zgodnie z art. 32 tego prawa możliwość zaskarżania uchwał rady nadzorczej w przedmiocie innym niż rozwiązania stosunku członkostwa byłoby dopuszczalne jedynie, gdy statut spółdzielni tak by stanowił poprzez określenie, które sprawy miedzy członkiem a spółdzielnią mogą być zaskarżane w postępowaniu wewnątrzspółdzielczym albo sądowym.

   Zagadnienie zaskarżalności uchwał rady nadzorczej spółdzielni było przedmiotem rozważań w wielu judykatach. Między innymi w orzeczeniu SN z 8 kwietnia 1997 roku, sygn. I CKN 33/97, i dnia 19 marca 2002r., IV CKN 900/00 zostało wskazane, że mogą istnieć dwie drogi postępowania: postępowanie wewnątrzspółdzielcze – o ile statut przewiduje ogólną drogę odwołania od uchwał rady nadzorczej do walnego zgromadzenia, a potem zaskarżenie do sądu uchwały zgromadzenia zgodnie z art. 42 ustawy Prawo spółdzielcze. Druga droga to bezpośrednie zaskarżenie do sądu uchwały rady nadzorczej na ogólnych zasadach prawa cywilnego, tj. wytoczenie powództwa o zasądzenie, ustalenie lub ukształtowanie prawa (stosunku prawnego). Również doktryna dopuszcza możliwość zaskarżenia uchwały rady nadzorczej na mocy art. 189 k.p.c. Pogląd ten opiera się na założeniu, że uchwały są rodzajem czynności prawnych a zatem mogą być dotknięte bezwzględną nieważnością. W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy (por. wyrok z dnia 2 sierpnia 2007 roku, sygn. V CSK 163/2007), potwierdził ten pogląd wskazując, że w odniesieniu do uchwał innych organów niż walne zgromadzenie, możliwość zaskarżenia występuje w sytuacji nieważności takiej czynności. Jednoznacznie Sąd Najwyższy stwierdził, że zarówno uchwały rady nadzorczej spółdzielni, jak i zarządu spółdzielni mogą być zaskarżane w drodze powództw mających podsławę w art. 189 k.p.c.

   Zaskarżone uchwały wywołują skutki cywilnoprawne a zatem jako czynności prawne podlegają przepisom zawartym w kodeksie cywilnym. Uchwały takie w przypadku gdy naruszają bezwzględnie obowiązujące przepisy prawne podlegają sankcjom określonym w art. 58 k.c.

   Zgodnie z art. 4 ust. 1 – 5 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych członkowie spółdzielni, osoby niebędące członkami spółdzielni, którym przysługują spółdzielcze własnościowe prawa do lokali, oraz właściciele niebędący członkami spółdzielni są obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z utrzymaniem eksploatacją ich lokali; mają również prawo kwestionować zasadność zmiany wysokość opłat bezpośrednio na drodze sądowej (art. 4 ust. 8 powołanej ustawy).

   Interes prawny zachodzi wówczas, jeżeli sam skutek jaki wywoła uprawomocnienie się wyroku ustalającego, zapewni powodowi ochronę jego prawnie chronionych interesów czyli definitywnie zakończy spór istniejący łub prewencyjnie zapobiegnie powstaniu takiego sporu w przyszłości (tak m.in. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. I AUa 1518/05). Pojęcie interesu prawnego należy rozumieć szeroko, przy czym nie musi to być wyłącznie interes majątkowy, ale także niemajątkowy. Istnienie interesu prawnego w żądaniu ustalenia stosunku prawnego lub prawa odnosi się zarówno do obecnych, jak i przyszłych (możliwych), ale obiektywnie prawdopodobnych stosunków i praw podmiotu występującego z żądaniem o ustalenie (SN 2.02.2006r., II OK 395/05).

   Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy nie sposób kwestionować tego, że zaskarżone uchwały oddziaływują na prawa i obowiązki strony powodowej. Nie ma przy tym znaczenia, na co wskazywała pozwana, że w dacie podjęcia zaskarżonych uchwał powódki nie były jeszcze związane członkostwem ze Spółdzielnią. Zasadnicze znaczenia ma bowiem to, że w chwili obecnej zaskarżone uchwały mogą mieć wpływ na sytuację majątkową powódek. Rozstrzygając o ważności bądź nieważności podjętych uchwal sąd określa sytuację prawną strony powodowej, albowiem rozstrzyga, czy przyjęte sposoby dokonywania rozliczeń, nawet na przyszłość, są sposobami zgodnymi bądź nie z przepisami obowiązującego prawa. Nadto podzielić należy stanowisko Sądu Apelacyjnego w Warszawie (z dnia 28 maja 2010 roku, VI ACa 1270/2009), że rozstrzygając o interesie członka spółdzielni należy wziąć pod uwagę również interesy innych członków. W ocenie Sądu stwierdzenie nieważności uchwał Rady Nadzorczej wywiera wpływ nie tylko na sytuację prawną powódek, ale również na sytuację innych członków Spółdzielni, która doprowadzi do prawidłowego rozliczenia poniesionych przez nich kosztów związanych z ogrzewaniem jak i dostawą ciepłej wody użytkowej. Nie można bowiem pomijać tego, że podstawowym celem spółdzielni mieszkaniowych jest zaspakajanie potrzeb mieszkaniowych ich członków, nie zaś prowadzenie działalności gospodarczej z wszystkimi tego konsekwencjami. Dla oceny ważności zaskarżonych uchwał nie ma znaczenia to, czy przytoczona okoliczność ma znaczenie tylko hipotetyczne; ważne jest, czy jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

   Tymczasem zgodnie z art. 45a ustawy Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne wylicza opłaty za dostarczane do odbiorcy paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło. Opłaty te stanowią koszty ich zakupu w związku z dostarczeniem do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez osoby niebędące odbiorcami. Koszty zakupu łych paliw są rozliczane przez odbiorcę – właściciela lub zarządcę budynku w opłatach pobieranych od wskazanych wyżej osób. Przepisy art. 45a ust, 7- 1 2 ustawy regulują w sposób wyczerpujący zasady rozliczania kosztów zakupu ciepła dostarczanego do budynków i dalej do poszczególnych lokali. Przepisy te oznaczają, że właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego ustalając wysokość opłat za zakup paliw gazowych, energii elektrycznej i ciepła zobowiązany jest to czynić wyłącznie w taki sposób, aby ich wysokość zapewniała pokrycie rozliczanych kosztów. Oznacza to, że właściciel lub zarządca nie może do tych kosztów włączać innych składników niż wynikające z kosztów zakupu gazu, energii elektrycznej czy ciepinej. Swoboda zarządcy lub właściciela budynku może odnosić się do wyboru metody rozliczenia dostarczonej energii do poszczególnych lokali np. na podstawie wskazań ciepłomierzy czy innych urządzeń wskaźnikowych, tzw. podzielników kosztów, bądź na podstawie powierzchni lub kubatury lokalu, jednak zawsze powinno się to ograniczać do sumy zakupu energii ( patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2013 r., li CSK 347/12, opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex pod nr.1311774 ). Art. 45a. Prawa energetycznego w dacie podjęcia zaskarżonych uchwał stanowił, że przedsiębiorstwo energetyczne na podstawie cen i stawek opłat zawartych w taryfie lub cen i sławek opłat ustalanych na rynku konkurencyjnym, o którym mowa w art. 49 ust. 1, wylicza opłaty za dostarczane do odbiorcy paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło (§1). Opłaty, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem udzielonych odbiorcy upustów i bonifikat, stanowią koszty zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych do budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez osoby niebędące odbiorcami (§2). Przedsiębiorstwo energetyczne udziela upustów lub bonifikat, o których mowa w ust. 2, za niedotrzymanie standardów jakościowych obsługi odbiorców w wysokości określonej w taryfie lub w umowie (§ 3). Koszty zakupu, o których mowa w ust. 2, są rozliczane w opłatach pobieranych od osób, o których tam mowa. Wysokość opłat powinna być ustalana w taki sposób, aby zapewniała wyłącznie pokrycie ponoszonych przez odbiorcę kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła (§ 4). Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio do ustalania przez odbiorcę – właściciela lub zarządcę budynku opłat dla osób, o których mowa w ust. 2, do których ciepło dostarczane jest z własnych źródeł i instalacji cieplnych (§5). W przypadku gdy wyłącznym odbiorcą paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła dostarczanych do budynku jest właściciel lub zarządca budynku wielolokalowego, jest on odpowiedzialny za rozliczanie na poszczególne lokale całkowitych kosztów zakupu paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła (§ 6). Odbiorca może zlecić prowadzenie rozliczeń, o których mowa w ust. 6, innej osobie albo jednostce organizacyjnej na podstawie odrębnej umowy (§ 7). W przypadku, gdy miejsce zainstalowania układu pomiarowo-rozliczeniowego służącego do rozliczeń z przedsiębiorstwem energetycznym za dostarczone ciepło jest wspólne dla dwóch lub więcej budynków wielolokalowych, właściciele lub zarządcy tych budynków wyposażają je w układy pomiarowo-rozliczeniowe, w celu rozliczenia kosztów zakupu ciepła na poszczególne budynki.

   Zasadny okazał się zatem zarzut powódek o niezgodności z art. 45a ust. 4 postanowień § 2 ust. 2 lit b-e Regulaminu przyjętego uchwałą Rady Nadzorczej nr 35/2004 jak i § 2 ust. 2 lit. f przyjętego uchwałą Rady Nadzorczej nr 37/2009, jako aneks do regulaminu, w których nałożono na mieszkańców lokali dodatkowe koszty zakupu ciepła w postaci remontów i eksploatacji instalacji, sieci, węzłów, rozdzielni c.o., inne nieprzewidziane koszty c.o. dotyczące obsługi i eksploatacji c.o., uznane reklamacje z lat poprzednich i koszty zarządzania uchwalone uchwałą Rady Nadzorczej Spółdzielni ustalającej plany społeczno — gospodarcze na dany rok.

   Przepis art. 45a ust. 4 Prawa energetycznego w sposób wyczerpujący określa zasady dokonywania kosztów zakupu ciepła. Wynika z niego, że odbiorca (tj. właściciel lub zarządca budynku, w którym znajdują się lokale mieszkalne i użytkowe, zamieszkane lub użytkowane przez inne podmioty niebędące odbiorcami), po pierwsze rozlicza te koszty w opłatach pobieranych od tych podmiotów; po drugie, wysokość tych opłat musi być ustalana tak, aby zapewniała wyłącznie pokrycie rozliczanych kosztów. Innymi słowy, odbiorca taki nie może do kosztów łych włączyć innych, bowiem prowadzi to do braku jasności w zakresie obciążenia tym składnikiem kosztów eksploatacji — utrzymania lokalu. Przepisy art. 45a pr. en. spełniają dwie podstawowe funkcje: po pierwsze, regulują ogólne zasady wyliczania opłat za dostarczanie do odbiorcy paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła; po drugie, określają ogólne zasady rozliczania tych opłat na poszczególnych mieszkańców i użytkowników lokali w budynkach wielolokalowych, przy czym w tym zakresie odnoszą się w większości (ust. 5 i 7-12) wyłącznie do rozliczeń kosztów zakupu ciepła. Wprowadzenie tych przepisów zostało uzasadnione potrzebą zwiększenia odpowiedzialności właścicieli i zarządzających budynkami w zakresie rozliczania kosztów dostaw ciepła oraz ustalenia jaśniejszych zasad nadzoru w tym zakresie.

    Sposób rozliczeń za ciepło określony w Regulaminie Spółdzielni, określający dodatkowe, poza kosztami zakupu ciepła, należności za energię cieplną nie odpowiada celowi regulacji przyjętej w art. 45a Prawa energetycznego.

    Przepisy Prawa energetycznego przewidują, że w sytuacji kiedy miejsce zainstalowania układu pomiarowo — rozliczeniowego służącego do rozliczeń z przedsiębiorstwem energetycznym za dostarczone ciepło jest wspólne dla dwóch lub więcej budynków wielko lokalowych, właściciele łub zarządcy tych budynków zobowiązani są do wyposażenia ich w układy pomiarowo — rozliczeniowe, w celu rozliczenia ciepła na poszczególne budynki (art. 45a ust. 7). Oznacza to wprost, że każdy budynek powinien być rozliczany osobno, a nie tak jak przyjęto to w § 7 i § 8 Regulaminu c.o., rozliczany jako zespół budynków. Wydaje się, że w sytuacji istnienia więcej niż jednego budynku, przy zwartej zabudowie i dużym prawdopodobieństwem poboru przez każdy z budynków energii wg podobnych rozwiązań technicznych, przy występowaniu wysokich kosztów budowy dodatkowego urządzenia rozdzielczego, możliwa do zaakceptowania jest sytuacja rozliczania ściśle oznaczonego zespołu budynków.

    Dokonane ustalenia prowadzą do wniosku, że postanowienia zaskarżonych uchwał pozostają w sprzeczności z powołanymi przepisami Prawa energetycznego, są więc nieważne w rozumieniu art. 58 k.c.

    Roszczenie zmierzało do stwierdzenia nieważności całości zaskarżonych uchwał, chociaż argumentacja powodów koncentrowała się poszczególnych zapisach Regulaminu. Zważyć należało że kwestionowany zapis jest tak istotny i kluczowy dla całej uchwały, że wyeliminowanie tylko tego zapisu z treści Regulaminu i pozostawienie reszty zapisów, prowadziłoby do nieczytelności, bezużyteczności uchwały. Dlatego należało stwierdzić nieważność w całości obydwu pozostających ze sobą w nierozerwalnym związku uchwał.

    O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w treści art. 98 k.p.c. Poniesione przez stronę powodową koszty to opłata sądowa od pozwu w sumie 400 złotych. Nie podlegały uwzględnieniu dodatkowe wydatki przedstawione przez pełnomocnika jednej z powódek dlatego, że zgodnie z art. 93 § 2 k.p.c. do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Z regulacji tej wynika zatem, że nie ma podstaw do zwrotu pełnomocnikowi powódki, nie będącego profesjonalistą o kwalifikacjach ww., zwrotu wyliczonych wydatków.

Pozew o stwierdzenie nieważnosci regulaminu c.o. 2013r. (wyrok nieprawmocny)

.

10 odpowiedzi na „Wyrok Sądu Okręgowego – prawomocny

  1. nareszcie coś dobrego się stało- dziękujemy sądowi- niedowiarki i oszczercy na kolana i prosić o przebaczenie- proszę tych wszystkich zwolenników zarządu i rady nadzorczej: Małgosia, XXXXX, przeciwnik głupoty, Mariusz-taksówkarz???, Psychiatra i wielu innych popleczników zarządu i rady nadzorczej radzę gorąco i serdecznie przeprosić Grupę Skarpa i p.Macieja Tkaczyka. Także ci co szkalowali p.Macieja, np.słowami: „oszołom”- tu kieruję te słowa m.in.do czł.rady nadz.mojej sąsiadki p.Krystyny R.- kiedy przeprosicie?- pamiętajcie to nie koniec i macie jeszcze szansę opuszczając to towarzystwo uzyskać przebaczenie. Także swój apel kieruję do p. Katarzyny Z., którą pamiętam z lat gdy była naczelnikiem UC i wtedy jedyną przesłanka było dla niej przestrzeganie prawa ( nieraz to bardzo mi przeszkadzało w kontaktach z p.Naczelnik i było nawet nieraz przyczyna konfliktów między nami, ale zawsze za takie stanowisko szanowałem p.Naczelnik), a dziś?- Pani Katarzyno, za 1000zł psuje sobie Pani nazwisko oraz dobrą opinię. Pani Katarzyno, jest Pani mądrą kobietą i godzi się firmować taką działalność zarządu i rady nadzorczej?. Wyrok jest jasny i nawet apelacja nic tu nie pomoże, poniewaz już w Polsce lokatorzy wygrali, mimo tego, że cwaniacy z społdzielni apelowali aż do SN i przegrali.
    z pozdro. Kazimierz.

    ocić i opuścić to szemrane towarzystwo

  2. lokator pisze:

    to nic, że nieprawomocny ale sprawiedliwy, a apelacją obciązyć radczynię.

  3. Spółdzielca pisze:

    Niech apeluje. Jak przegra parę spraw to wszyscy spółdzielcy będą mieli opinie prawne oraz wiedzę merytoryczną tej pani w odpowiednim poważaniu. Może wtedy przyjdzie otrzeźwienie i refleksja. To tak jak kiedyś było się autorytetem a później to już tylko puste słowa i brak zaufania. Swoją droga to strzelanie sobie w stopę, w kolano a później już tylko w głowę. Efekt końcowy łatwy do przewidzenia. Ale to wolny kraj i każdy może sobie strzelać w dowolną część swojego ciała 😉 Byle nie naszym kosztem.

  4. komunistka pisze:

    jeżeli możecie grupo skarpa to podajcie nam i do publicznej wiadomości kto te uchwały z rady nadzorczej podpisał czyli je zaakceptował.

  5. andrzej pisze:

    Aneks do regulaminu, w którym rozpoczeto doliczać koszty Zarządu a więc największą pozycję ok. 550 tyś. rocznie, uchwalili m.in. :

    Skład Rady Nadzorczej – Kadencja 2009-2012r.

    Grabski Edmund
    Krajczyński Mariusz
    Krzycka Anna
    Miler Jerzy – obecny przewodniczący Rady Nadzorczej
    Machalewski Zbigniew
    Ostrowski Leopold
    Rutkowska Krystyna
    Rynkiewicz Janusz

  6. kazio pisze:

    chyba powinno być 15 wspaniałych z 2009r. i 15 wspaniałych z 2004r.- proszę podać tylko tych, którzy uchwalili te regulaminy.

  7. emeryt pisze:

    super towarzystwo ale kazio prosi o więcej- kto to „gówno” podpisał i co z tego miał!- ja jako emeryt też chce to wiedzieć- chłopcy jestem z WAMI- do boju- jak trzeba to mam szablę, po pradziadku- ciąć dziadku?

    • Maciej pisze:

      Witam,
      Z całym szacunkiem, rozumiem że chodzi Panu o regulamin rozliczenia c.o. i c.w.u?
      Zgodnie z protokołami i zapisami uchwały wynika jednoznacznie, że regulamin ten został uchwalony jednogłosnie przez wszystkich członków RN bedących w uwczesnym czasie w jej składzie tj.

      Skład Rady Nadzorczej – Kadencja 2004-2009r.
      Grabski Edmund
      Kisiel Piotr
      Kosmala Janusz
      Labisch Teresa*
      Miler Jerzy*
      Mateńko Stanisław*
      Ostrowski Leopold *
      Pawłowska Bożena*
      Piwowarski Tadeusz
      Raczkowska Maria
      Rynkiewicz Janusz
      Sicin Bogdan
      Skowron Marianna*
      Tomczyk Teresa*
      Witkowska Krystyna*

      Jeśli chodzi o aneks do regulaminu to również został podjety jednogłośnie przez RN w składzie z roku 2009:

      Dąbrowicz Ryszard *
      Grabski Edmund
      Gut Alicja*
      Kisiel Piotr
      Kosmala Janusz
      Krajczyński Mariusz *
      Krzycka Anna*
      Miler Jerzy*
      Machalewski Zbigniew *
      Ostrowski Leopold
      Piwowarski Tadeusz
      Rutkowska Krystyna *
      Rynkiewicz Janusz
      Sicin Bogdan

      Pan Mateńko nie był obecny na spotkaniu. Jednogłośnie głosami 14 „za” przyjęto powyższą zmianę regulaminu.

  8. ciekawy pisze:

    czy już wiadomo kiedy będzie sprawa apelacyjna?

  9. Pingback: Para w gwizdek? | TEMIDA contra SM

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *